ഫുട്ബോൾ ലോകകപ്പും ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലെ ഇറാനിയൻ ജീവിതവും: ഒരു കാഴ്ചപ്പാട്
തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെയാണ് മാലിന്യങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന ലോറി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കടന്നുപോയത്. വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് എന്റെ മാലിന്യങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതെങ്കിലും, തെരുവിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ആ ലോറി ആഴ്ചയുടെ തുടക്കത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ലോകകപ്പിൽ ഇറാനും ന്യൂസിലാൻഡും തമ്മിലുള്ള മത്സരം നടക്കാൻ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെയായിരുന്നു ഈ തുടക്കം.
A refuse lorry reminded me that today was Monday.
My rubbish is collected on Fridays. My neighbours further down Argyle Street have theirs collected on Mondays. Early in the morning, a white lorry starts slowly making its way down the street, bins clanging against metal, and it becomes clear that the weekend is over — and that in a few hours Iran and New Zealand are due to meet at the World Cup.
On paper, it looked like one of the tournament’s most exotic fixtures. But the summer of 2026 was generally a poor fit for the word ‘exotic’. Lately, America had been talking about Iran far more often than football. Yet all that noise was now drowned out in my head by the refuse lorry. It stopped outside the house next door, then moved on to the one after that. In the Dell, the usual working week was getting underway.
ഞാനും അയൽവാസി റാൻഡിയും കാപ്പികുടിക്കാൻ ഒരു കഫേയിലേക്ക് പോയി. ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലെ തെരുവുകളിൽ ഇറാനിയൻ വംശജരെ ‘പേർഷ്യക്കാർ’ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. 1979-ലെ വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം ആയിരക്കണക്കിന് ഇറാനികൾ തെക്കൻ കാലിഫോർണിയയിലേക്ക് കുടിയേറി. അവിടുത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ടതും സമ്പന്നവുമായ ഒരു സമൂഹമായി അവർ മാറി. ന്യൂസിലാൻഡ് ഫുട്ബോൾ ടീമിനെ ‘ഓൾ വൈറ്റ്സ്’ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവരുടെ റഗ്ബി ടീമായ ‘ഓൾ ബ്ലാക്സ്’ ലോകപ്രശസ്തവുമാണ്. ഇത് ന്യൂസിലാൻഡ് ഫുട്ബോൾ ആരാധകർക്ക് എപ്പോഴും ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്.
ഇറാനിയൻ പതാകയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തർക്കം രാഷ്ട്രീയവും ചരിത്രപരവുമാണ്. 1979-ന് ശേഷമുള്ള ഔദ്യോഗിക പതാകയും അതിനുമുമ്പുള്ള, സൂര്യനും സിംഹവുമുള്ള ഷാ ഭരണകാലത്തെ പതാകയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. പല പ്രവാസികളും കൂടെക്കൊണ്ടുവന്നത് പഴയ പതാകയാണ്.
ബക്തിയാർ എന്ന ഇറാനിയൻ വംശജൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത്, “പതാകയിൽ നിന്ന് രക്തക്കറ കഴുകിക്കളയുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല” എന്നാണ്. ഫുട്ബോളിന് ലോകത്തെ ഒന്നിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും, ആഴത്തിലുള്ള ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയവും ചരിത്രപരവുമായ മുറിവുകൾ മായ്ക്കാൻ ലോകകപ്പിന് പോലും പരിമിതികളുണ്ട്. ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലെ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.